INDIA

BETER LAAT DAN NOOIT. 

INDIA :: MINI VERSLAG. NOVEMBER 2014.


Het is vandaag 1 december en deze dag voelt 2 november aan. November is aan mij ontsnapt. November was zonnig, grappig, hartverscheurend en heel hard. Prachtig, dieren, vogels, natuur, afval, vuurwerk, Kumar,.. genieten en afzien. Hier zijn we met verhalen over India. We zijn gewoon ik want ik schrijf het alleen. Bram en ik zijn een maand gaan rondhangen in India.

 Zaterdag 2/11 - Zondag 3/11 :: Zaventem - Doha (Qatar) - Delhi, India
Om 10u30 eerste Gin-tonic op het vliegtuig richting Doha, Qatar. Machtig moment. Qatar Airways. Alles in orde. Heineken is op zich ook niet zo slecht. Tenminste, ijskoud blikje en net na de middag. De koffie en cognac en namiddag whisky zijn ook te pruimen. Lekkere namiddagroes op een vliegtuig met prachtige donker getinte stewardessen. Bram en ik worden omver geblazen. Voorbereiding op een onbekende maand. Bram maar lachen met mijn alcoholische start. Dan uren wachten in Doha. Niet zo top maar we zien onze eerste tulbanden en een moslim met 4 vrouwen.

 Zondag 3 novmeber :: Delhi - Agra (Taj Mahal)
Wandelend uit de luchthaven gaan we onze eerste roepies wisselen of afhalen. Niets open ondanks een bank waar mensen wat aan het rommelen zijn. "No we are closed, it's happy Divali." Het is wat? Het is dus Happy Divali. Geen idee wat dat is. We wandelen naar een bus en willen de bus nemen naar het centrum om wat te chillen en uit te zoeken hoe we verder het land in trekken naar onze bestemmingen. We hebben een aantal steden in onze gedachten. Die steden liggen in de deelstaat Rajasthan. Daar is het dus te doen. De Indische cultuur. Maar in Delhi is alles dicht door de Divali. We weten niet goed wat te doen. Door een gelukje belanden we in een aangenaam toeristenbureau, iets van de regering. We zijn sceptisch en ik leg de vriendelijke jongeman zodanig op de rooster dat hij ambetant wordt. Eind goed al goed. We hebben een privé chauffeur voor twee weken voor een heel deftige prijs en voelen er ons goed bij.  Machtig. We zijn weg. Dezelfde dag staan we aan de Taj Mahal tussen allerlei kleurige mensen.

De eerste conversatie met een hoofdschuddende onbekende Indiër verliep aan de Taj Mahal :

Kleine Indiër: hello sir, picture? 

Stijn: yes offcourse, give me your camera and I'll take a picture.
Kleine Indiër: no, I want picture with you
Stijn: ha with me?! Ok! come Bram, picture time!
Kleine Indiër: thank you very much sir!

De tol van afgedwongen succes in de ochtend.

Rustig wandelend naar de rij in de Panos aan het station. Een schoonheid met bruin haar staat voor me. Snel bereikt haar frisse geur me. Make-up en ijzeren versiering rond haar botjes. Een beetje vreemd maar degelijk. Moeilijk uit te leggen maar het is toch een zekere meerwaarde. Ik probeer haar parfum of is het haarlotion nog meer op te vangen. Vaak blijft die geur hangen in je neus. Dan krijg je heel wat te verwerken. De avonturen in de keuken, café of badkamer komen dan tegelijk mee. Bij deze brunette is het kalm. Geen spannend leven vanochtend.
Licht verbaasd over de kalme geur, merk ik op dat ze gehaast is. Er staan nog zes mensen voor ons. Ze schuift traag op, telkens twee meter tussen met haar voorganger. Ondertussen staan er twee mensen achter mij en die duwen me mentaal vooruit. Zoals steeds geniet ik van deze stille oorlog en blijf ik gewoon staan. Ik ben ook al dicht genoeg bij de brunette om haar schone kaaklijnen te mogen bewonderen. Ze twijfelt. Blijven aanschuiven of vertrekken? Ondertussen wordt er afgeroepen dat er een trein aan komt op perron 2. Ze wandelt snel weg. Geen ontbijt voor haar en haar schone benen. Toch een prachtig begin van de dag, voor mij.
Dan op de trein. Bijna vergeten dat hij bestaat. Een jaar en half zat ik soms tegen over hem. Een debiel. Na een paar maanden heb je door wie er waar op stapt. Zeker die debielen met een karakter kop. Steeds dezelfde plaats en steeds dezelfde handelingen. Hij wordt er niet gek van en ik ook niet. Ik zit met hem in. Wanneer je 's morgens een rode stier nodig hebt om wakker te worden. Het gedrag van een slecht opgevoede pitbull. Zoiets. Maakt de herinnering aan de schone brunette helemaal kapot. 

Gestolen huis

Schrik maakt me wakker. Ik kijk en zie mijn rolluik nog altijd op dezelfde hoogte hangen. Niet volledig dicht en het raam open zodat mijn nachtelijke hitte kan worden afgekoeld. 's Nachts durf ik wel eens te zweten. Dus wat heb ik nu? Schrik. Angst. De voorbije jaren werd ik steeds vrolijk wakker. Vandaag met een enorme schrik. Die blik in de ogen.
Laten we beginnen bij de start. Ik val in slaap tegen half één na een gezellige avond. Eerste echte yogales die deugd deed. Het nieuws horen dat ik een jaar lang een elektronische drum bij mag installeren. Een drum met dubbele pedaal. Death metal. In ruil moet ik wel iemand dierbaar een jaar missen. Compensatie. Overdag nog wat moeten rondlopen achter een nieuwe ID, rijbewijs, bankkaart en nog wat rommel omdat mijn portefeuille de dag ervoor was gestolen. Of verloren maar ik verlies zoiets niet en ik wist nog waar hij lag.
Ik val in slaap. Ik slaap. Geen probleem. Ik word wakker en herinner het volgende. Samen met een onbekende kerel woon ik in een huis. Het toeval wil ik dat ook net een nieuwe huisgenoot heb. Dus woon ik ook met een onbekende in huis. Die onbekende kerel in mijn huis in mijn droom is maffia. Onze kamers waren bouwvallig maar gezellig. We hebben ook een repetitiekot met een drum met een dubbele baspedaal. De onbekende jongen leek op een kennis. Leek. Deze jonge kerel had een scherp afgetekend gezicht, diep indringende ogen. Meer wist ik toen niet. Ik wist dat hij moest verdwijnen en dat ik die dag niet aanwezig kon zijn. Dus zet ik maar een tafel voor het raam waardoor het moeilijker zou kunnen verdwijnen. Hoe je met een tafel voor het raam minder rap verdwijnt weet ik niet. Wat ik wel weet is dat toen er ingebroken was bij mij de dief die ik op heterdaad heb betrapt op een tuintafel is gesprongen. De droomkerel verdwijnt en verdween met ook mijn spullen. Ik vond mijn kamer terug in een complete chaos met mijn gitaren nog in de zak maar wel kapotgeslagen. De moeite niet gedaan om ze uit te zak te halen. Hoewel ze nooit in de zak steken, de gitaren. Dus wel kapot. Ik ook kapot.
Dan komen mijn goeie maten langs. Wie weet ik niet. Ik zit neer in de gang en ik kijk naar buiten door het raam. Wie zit daar neer. Die onbekende jongen die op een kennis lijkt is toch geen kennis. Hij heeft een blonde kuif en indringende ogen. Agressief. Heel mager. Ge weet wel, die kerels waar ge direct schrik van krijgt. Hij blijft kijken naar me. Ik blijf ook kijken naar hem. We laten hem binnen en dan word ik wakker.

Zelden gezien. 

Travel

Like a dictator addicted to crowd I feel power to neglect dignity. Fasten the first found gentle people, they have the doors half open, still my mouth remains wisely unspoken. From bitter to sweet, keep the good after I read the name written at the door. Once again a man stole the words we loved; Once again a man robbed the words we all adored. My mouth seemed clean, suddenly a new taste within our veins. Faces stare, an hollow eye carves . There we go, off the road, where’s the light? Can’t hear the shout, speak damn loud! Like a swimmer with no bank to rest navigation rescues dignity. Fasten the last stolen six hours, damn speak loud! See the doors wide open, nice words remain unspoken. The name written at the door, curtains closed. Mythical mass media world includes every sin. Once again a man robbed the words we loved. Miles have been walked, wear dirty shoes on the new bus. No problem, clean my hands, white as snow.

Chronisch gedaan

Wanneer de eeuwigheid gaapt, rekt onze schreeuw zich verder uit dan het oog kan kijken over die beregende en druilerige velden, net wanneer de ochtendzon verdrongen is door die eeuwige mist. Net wanneer we onze fiets ter hand wilden nemen om een tochtje door de lucht te maken. Lukas wist het ook. Hij predikte op dat prachtig groen grasveldje voor de oren die wisten wat ze wilden horen. En wanneer de zon vandaag nog eens schijnt, weten we of we goed hebben geslapen. Ondertussen druppen de monden verder naar verdriet, de druppels zwoegen om ons uit het schitterend bed te krijgen. We blijven maar geloven. En de eeuwigheid gaapt en slaapt. Net zoals ons bakkes. We vallen in slaap.

Papier. Mensen zeggen vaak iets over geld. Vaak is het te weinig geld. Wanneer ik aan geld denk, denk ik aan die saaie momenten van online-banking. Alleen voor je pc, geconfronteerd met je leven van online papier. "Ha ja, dat was toen dat etentje en toen die zatte spontane avond van 75 roos." Was toen ook megacool, fuck de 75 euro. Goed gespendeerd. Wat me vooral opvalt is het uitstelgedrag. We betalen wel en vaak nipt op tijd. Net op de dag betalen dat je een waarschuwing krijgt zodat je die extra kost niet moet betalen. Nu is dat wel beter maar je moet vooral betalen. En dan loop je heel de dag met de gedachte rond dat je moet gaan betalen. Dan ga je betalen en eigenlijk duurt het maar een paar minuten. Ook al denk je heel de tijd dat het een halve dag inloggen is, dan nog eens een uur doorklikken en dan moet je duizend cijfertjes intikken vooraleer je betaling vertrekt. Zo lijkt het. Bizar.

zegt dan gewoon goeiendag en geef jezelf een knipoog. Wat kan het ons schelen als het regent. De zon kunt ge zelf zijn. Het geduld wordt altijd getest. De aderen in het glanzend witte van mijn ogen zijn rood. Vermoeidheid. Geen drank. Hoe kan ik jullie vertellen dat er altijd ergens iets vrolijk zweeft. Aan de schommel, op de schuifaf of de wip. Of ergens anders. Lachen is niet verboden. Geeuwen is toegelaten en kent, bij mij weten, geen evolutie. Dus vrolijkheid wordt geprojecteerd vanuit de rode aderen rond mijn oogwit. Altijd is er een reden. Vergeet die voor een keer. Ga mee in de stoet van de vrolijkheid. Belofte van onze weekends. Schoon en verlaten. Dus die vrolijkheid is er. Ge moet ze gewoon pakken en nooit loslaten. De regen is er. De zon achter de wolken of verstopt als we gedraaid slapen. Daar kunt ge soms naartoe. Fiets eens zonder te sturen. Steek uw armen uit, naast je lijf. Denkt aan de mensen die u kunnen zien, ook al denkt ge dat niemand u ziet. Dan Als ge het niet meer weet, zegt dan gewoon goeiendag en geef jezelf een knipoog. Ik knipoog vaak en naar iedereen die het mag zien.

Toen de hooiberg er vandoor ging, was de speld pas echt verloren.

Kan jij mij helpen? Kan jij dit doen voor me? Hoe zal ik dit doen? Is dat goed? Mag ik? En nu? Hmm. Zeker van? Positiviteit en humor. Meer moet het niet zijn.

In de frituur

De frituur is telkens goed voor zotte verhalen.

Na de frituuruitbaatster die me vertelde dat er Belgische Alpen zijn en iedereen daar toch kan gaan skieën is er nu de bezoeker die Engels praat tegen Iranezen die perfect Nederlands verstaan. De man raadde een andere frituurbezoeker aan om 'a little bit of ketchup' te nemen bij die frikandel. Alsook heeft de man twee paar kousen. Een wit en grijs. Two pair socks, grey and white, zei hij.

Toen haalde hij twee sjalen boven. Een rode OHL sjaal en een oude Stade Leuven sjaal. Ik zei: ha en twee sjaals! Zelfs van OHL en de staaad. Hij: jaja ma ik ben gene voetbalfan zenne. Ook Anderlecht ni. Enkel Ajax maar das ni in België. Ze hebben eens verloren van Anderlecht met diene stoeme Loekakoe maar dan heeft Ajax ze terug gepakt zenne.

Ik zweeg en glimlachte. De man naast mij ook.

De man vertrok. Ik wou dat ik hem op facebook had. Priceless statusupdates. Gelukkigheid is simpel.

Tekens. Tekenen.

Van zwakte en ongeloof. Ze reiken mijn hand. Ze reiken niet verder dan dat.
Mijn verdriet smaakt bitter. Bitterder dan het gal dat je 's middags uitkotst. De vertering. Mijn hand is niet lang. Het schiet weg. Te kort.
Daar gaat het ongeloof. Voet aan voet. Zwak vooruit taffelend.

Mijn ogen kijken. Ze zien dat we weg sprinten. Kort van adem. Buiten longsgevaar.
Wie sprint, valt.

Bitter. Het smaakt toch lekker.

one last shot

Give me one last shot of your powerload
One last shot

Johnies. Waar zijn ze?

Tegenwoordig, of al reeds een aantal jaren, is de definitie van een johnie niet meer representatief.

Een jaar of tien geleden was dat duidelijk.
Qua schoenen was dat simpel.
Van die hoge lelijke beige buffalo's, nike air maxen, bikkemberg met een veter die door de hak ging. Qua kleding was dat altijd een strakke, blauwe jeans en dan een schoon pulleke. Elke week een nieuw. die laatste twee zaken zijn nog steeds vaak te spotten.

Een jaar of vijf(tien) ervoor was het nog simpeler. Toen had je enkel sportschoenen nodig, liefst nike air max classic BW (megacoole schoenen), een brede jeans van Cacharel en dan van die fluovestjes van system nouveau.
Het best reed je ook nog rond op een camino met verhoogde vering en een waterkoeling. Een wallaroo met verhoogde vering en een knopke om boven de 50 te racen mocht ook.
Je haar zat altijd retestrak en je had een mieke naast u lopen in een witte strakke broek met een rode string.

Dat waren johnies.

Wat zijn johnies nu? Het is niet meer zo duidelijk? Ofwel word ik ouder? Ja, al bijna 55 only shit.. maar wat is dan nog een john? Een afgeborstelde kerel?
Iemand die er verzorgd bijloopt kan ook een homo zijn of gewoon een deftige jongeman. Zijn er nog echt kenmerken van johns? Beetje agressief uit de hoek komen?
Waar moet je aan voldoen? Fancy kleren?

Wat is er nog johnie? Weet iemand dat?

Het enige wat ik kan bedenken is een getunede bak. Als ge dat hebt zijt ge al goed bezig. Misschien zijn ze naar Aarschot verhuisd?

Google, you can call me any time to work for you.

CLICK HERE TO SEE WHY

KOMAAN.

http://www.youtube.com/ohltv#p/u/10/e6jqZJYRLaI

10’ walk into a field of memories.

A wish, that’s the only perfume of memories my senses allow
Fading stones into flying dust, gone in an ocean.
Every second is a slow wave, sorrow confesses.
Turn up the lights, beat the grey.
My heart repeats every phrase you say
Blood runs so fast, knees fall to the ground

Why does it go?
Just one alone.

Spring colours sand, a river lives.
These waterfall, we’re both in, a glorious walk
Holding arms tight, don’t want to loose you.
Floating for days, bodies speak a language,
can’t stop in a minute, end seemed so far.
The last in hearts haven’t told,
breaking through clouds without a rest.
Ground carries the tree when we said, cried timber.
Two stumps, one for you and the one with the leaves
is mine.

So many faces, so many eyes
They spot on me, just can’t hide
So many faces, so many eyes
They laugh with me, just can’t hide

Keep on running in circles, perfect view in the sky
The shape of our cloud we were building is lost
In our own misery, own faults. We all die.

Alles eindigt op een dag

het kan zo mooi zijn wanneer liefde groeit
zo mooi dat je veel vergeet
de verlangens, de gedachten van elk
het belangrijkste sla je over
wat je nodig hebt in de toekomst

wat ik zie is dat liefde blind maakt
meer dan je weet
meer dan je verwacht
in jouw ogen zie je het einde ver
het einde bestaat misschien niet
eeuwige liefde, het kan niet
ik geloof niet wat ze zeggen
zelfs niet wanneer ik liefde voel

in uw armen liefde kwam
voelde jou
kuste jou
vaarwel

het mooie verhaal eindigt op een dag
onverwacht verschijnt de waarheid
in ogen vol tranen en verdriet
omdat iemand een deel verloor
in het ooit beminde hart
dat de weg maakte
in hun onzeker leven

het einde is nabij
het is tijd om te vertrekken
laat het achter
maar laat het altijd leven
in jouw gedachten.

Nog steeds

liggen er Belgische Alpen in de Belgische Ardennen volgens de madam van de frituur.

De geeuw van de moed

Daar vliegt mijn moed in de richting van de mist. Heuvels zorgen voor een landing die nazindert tot lang na datum. Wat niet kan worden gezegd wordt geschreeuwd. We gaan allemaal door de mist, mijn voet blijft steken. Ik ben de laatste. Daar schreeuwt iemand de zon wakker. Het lukt maar de zon kent geen genade. We branden weg. De moed geeft niet om een geeuw meer. Verbolgen ga ik achteruit, automatisch zingen we in koor. Wanneer jij mijn hand neemt zal ik volgen. Wanneer ik het reik zal ik mijn moed achterna hollen, over de heuvels. Ook al loop ik verloren.



Herman van Veen:
Ja, ik heb mijn gezicht al jaren geleden verloren en ik weet niet meer waar. Het kan me niet veel schelen.

The true story of Modoc the great elephant.

Amazing story from these two heroes Bram and Modoc.