Chronisch gedaan

Wanneer de eeuwigheid gaapt, rekt onze schreeuw zich verder uit dan het oog kan kijken over die beregende en druilerige velden, net wanneer de ochtendzon verdrongen is door die eeuwige mist. Net wanneer we onze fiets ter hand wilden nemen om een tochtje door de lucht te maken. Lukas wist het ook. Hij predikte op dat prachtig groen grasveldje voor de oren die wisten wat ze wilden horen. En wanneer de zon vandaag nog eens schijnt, weten we of we goed hebben geslapen. Ondertussen druppen de monden verder naar verdriet, de druppels zwoegen om ons uit het schitterend bed te krijgen. We blijven maar geloven. En de eeuwigheid gaapt en slaapt. Net zoals ons bakkes. We vallen in slaap.