De tol van afgedwongen succes in de ochtend.

Rustig wandelend naar de rij in de Panos aan het station. Een schoonheid met bruin haar staat voor me. Snel bereikt haar frisse geur me. Make-up en ijzeren versiering rond haar botjes. Een beetje vreemd maar degelijk. Moeilijk uit te leggen maar het is toch een zekere meerwaarde. Ik probeer haar parfum of is het haarlotion nog meer op te vangen. Vaak blijft die geur hangen in je neus. Dan krijg je heel wat te verwerken. De avonturen in de keuken, café of badkamer komen dan tegelijk mee. Bij deze brunette is het kalm. Geen spannend leven vanochtend.
Licht verbaasd over de kalme geur, merk ik op dat ze gehaast is. Er staan nog zes mensen voor ons. Ze schuift traag op, telkens twee meter tussen met haar voorganger. Ondertussen staan er twee mensen achter mij en die duwen me mentaal vooruit. Zoals steeds geniet ik van deze stille oorlog en blijf ik gewoon staan. Ik ben ook al dicht genoeg bij de brunette om haar schone kaaklijnen te mogen bewonderen. Ze twijfelt. Blijven aanschuiven of vertrekken? Ondertussen wordt er afgeroepen dat er een trein aan komt op perron 2. Ze wandelt snel weg. Geen ontbijt voor haar en haar schone benen. Toch een prachtig begin van de dag, voor mij.
Dan op de trein. Bijna vergeten dat hij bestaat. Een jaar en half zat ik soms tegen over hem. Een debiel. Na een paar maanden heb je door wie er waar op stapt. Zeker die debielen met een karakter kop. Steeds dezelfde plaats en steeds dezelfde handelingen. Hij wordt er niet gek van en ik ook niet. Ik zit met hem in. Wanneer je 's morgens een rode stier nodig hebt om wakker te worden. Het gedrag van een slecht opgevoede pitbull. Zoiets. Maakt de herinnering aan de schone brunette helemaal kapot.