Wanneer de eeuwigheid gaapt, rekt mijn schreeuw zich verder uit dan ooit tevoren. We willen allemaal een wolk om op te zitten, een tochtje door te lucht maken. Dan verenigen wij ons allen, vergeten hoe de zon weer schijnt op een gele pisbloem. Nog niet geplukt door een oudere hand. En in de verte verdwijnt de horizon.
We hebben het gezien. Een zo goed als uitgestorven bloemsoort graaft haar wortels dieper in de aarde. Dieper dan je je duim in je mond kan steken, zodat je kots nooit meer het ochtendlicht ziet. Verbannen van de dag. Verbannen van de grond. Een eeuwige circulatie angst door de aders van je kinderen. We zullen nooit meer hetzelfde zijn. Nooit meer weg lopen van onze gedachten. De nagels zullen altijd proper zijn, elkaars handen voelen zacht. Maar de kots blijft stinken. De leeuwerik stijgt niet meer. Hij zwijgt en vliegt tegen de ruiten van onze shampoo fabrieken. Was jij je haar met vieze shampoo? Of zijn we allemaal vies?