Ze woont op een berg in het bos, helemaal alleen, geïsoleerd, afgescheiden van de wereld, niets beseffend, niet beseffend wat er gebeurt. Zonder hulp buitenaf. Donker en eenzaam. Alleen de eenzaamheid kwelt in haar hart, ze verbergt die gevoelens uit schrik de bovenhand aan andere te laten. Onafscheidelijk is ze met haar eenzaamheid. Onafhankelijk is haar leven ; anders kan ze niet overleven, één vijand, één keer per jaar. Vreemde wereld vol kleuren en eenzaamheid. Sprookjes vertellen kan ze niet, niemand luistert, niemand is er. Geluk bestaat niet, ongeluk evenmin, waarom zou het ? alles is gelijk . een kleur is geen kleur, alles is zelfopgelegd, niemand weet iets, want er is maar één persoon, raar en mooi, want er is niets en niets is mooi. Niets vindt ze mooi, mooier dan het leven, dat ze schenkt aan niemand, want niemand bestaat niet, geen verklaring voor woorden voor alles, geen uitleg voor uitleg, nooit vergaan, want dat bestaat niet. Inbeelden
slaapwel
Geen opmerkingen:
Een reactie posten